~ * A Piece Of Remember * ~

 

ชีวิตเราเอาไงดี..!?

ถ้าทำแบบนี้ ต่อไปจะเป็นยังไงน๊า..!?

แล้วถ้าทำแบบนั้นล่ะ..!?

จะดีมั้ยน๊า..!?

หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น..!?

แล้วคนอื่นล่ะ จะเป็นยังไงต่อไป..!?

จะมีคนเดือดร้อนเพราะการตัดสินใจของเรามั้ย..!?

 

คำถามมากมาย ผุดขึ้นในหัวของชั้น

 

ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้นะ

ทั้งๆที่ตัดสินใจได้แล้ว แต่ไม่กล้าที่จะทำซะที

มัวแต่ห่วงอะไรอยู่ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

ระหว่าง "งานที่เราชอบ" กับ "คนที่เรารัก"

ดีรู้อยู่แล้ว ว่าควรเลือกอะไร

 

วันศุกร์ที่ผ่านมา

หม่ามี๊ไปฟังผลการให้คีโมครั้งแรก

ผลเลือดก็ดีขึ้นนะ

แต่ทำไมดีถึงได้รู้สึกแปลกๆ รู้สึกแย่ๆ ยังไงก็ไม่รู้

 

หรือว่า..อาจจะเป็นเพราะ

แต่ตั้งแต่ท่านป่วย

ดียังไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่กับท่านเลย

บางวันได้คุยกันไม่กี่คำ

บางวันก็ได้แค่กอดตอนที่ท่านหลับไปแล้ว

บางวันไม่ได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ

 

รู้สึกแย่จัง

ที่วันๆ ทำแต่งาน กลับบ้านดึกดื่น

ปล่อยให้คนป่วยต้องนั่งคอยด้วยความเป็นห่วง

 

เสียใจ.. ร้องไห้.. แต่ก็ไม่ได้ปรับตัวเอง

เพราะด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบ บางทีดีก็ทิ้งมันไม่ลง

สิ่งใดที่ได้รับมอบหมายมา ดีก็ตั้งใจจะทำมันให้ดีที่สุด

มัวแต่มองตัวเอง จนลืมมองสิ่งอื่นๆรอบตัว

ลืม..ทิ้งคนที่เค้ารักเราไว้ข้างหลัง

 

มีคำถามจากหลายๆคน ที่เป็นห่วง

ว่าทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า

 

ดีมีความสุขนะ กับงานที่ทำอยู่ตอนนี้

ถึงแม้มันจะหนัก จะเหนื่อยมากๆ

แต่มันมีความสุขอ่ะ บอกไม่ถูกเหมือนกัน

คนที่ไม่ได้มายืนอยู่จุดนี้ คงไม่เข้าใจ

 

เห้อ.. แต่ยังไงก็ต้องเลือก

ตัดสินใจลงไปแล้ว ก็ต้องทำมันให้ได้ซะทีเน้อะ

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดแหละ

 

 

 

Ps. วันนี้มีปาร์ตี้สังสรรค์เล็กๆ ภายในครอบครัว
แอบเห็นหม่ามี๊หัวเราะตาตี่เลย
มีความสุขจัง อยากเห็นภาพแบบนี้ทู้กวันเลย

หนูดีนะค๊า ^^ 

พระจันทร์คืนนี้สวยจัง

 

เห็นแล้วก็คิดถึงสมัยเด็กๆ

ดีชอบนั่งมองฟ้า มองจันทร์

ชอบนั่งนับดาว มีความสุขที่สุดเลย

 

อยากกลับไปเป็นเด็กจัง

เป็นผู้ใหญ่เหนื่อยเน้อะ

มีแต่เรื่องเครียด เรื่องปวดหัว

 

ว๊า..แย่จัง!!!

ทำตัวเป็นคนแก่ขี้บ่นอีกแล้วเรา >.<

 

ไม่ค่อยได้อัพเดท blog เลยแฮะ

คงเพราะไม่มีเรื่องราวใหม่ๆเข้ามาในชีวิต

หรือบางที เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรจะเอามาเล่าในนี้ด้วยละมั้ง

 

ช่วงนี้ชีวิตก็มีความสุขดี เที่ยว เล่น ไปเรื่อยตามประสา

แต่ก็แอบมีอารมณ์เบื่อๆ เซ็งๆ เหนื่อยหน่ายกับปัญหาบางอย่าง

ซึ่งเกิดจากปัจจัยภายนอกที่ไม่สามารถควบคุมมันได้

 

ก็ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี

คอยบ่ายเบี่ยง คอยเลี่ยง

แกล้งทำเป็นไม่เห็น ไม่สนใจ มัน มาตลอด

จนบางทีก็อยากจะหนีไปให้ไกลๆ

แต่สุดท้าย..ก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน

สุดท้าย..ปัญหามันก็วกกลับมาหาเราอยู่ดี

 

คงต้องหยุดนิ่ง เลิกวิ่งไล่ตาม

ปล่อยให้เวลาเป็นตัวช่วยคลี่คลาย

ให้อะไรๆมันเข้าที่เข้าทางด้วยตัวของมันเองซะละมั้ง

แล้วกว่าจะถึงเวลานั้น

ตัวเราเองจะเป็นยังไงบ้างแล้วน๊าาา

 

 

ช่วงนี้คนรอบข้างอาจจะรู้สึกแปลกใจ

กับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของข้าพเจ้า

ไม่ต้องสงสัยอะไร

อีกไม่นานจะกลับมา"ติงต๊อง"เหมือนเดิมนะ

..... สัญญา .....